สรุปบทที่ 3

สรุปบทที่ 3

องค์ประกอบของภาษาซี ตัวแปร และชนิดข้อมูล

   ภาษาซี ถูกพัฒนาขึ้นโดย เดนนิส ริตชี ที่ห้องปฏิบัติการเบลล์ ซึ่งมีต้นแบบมาจาก ภาษาบี ที่อยู่บนรากฐานของ ภาษาบีซีพีแอล ทางสถาบัน ANSI ได้รับรองมาตรฐานภาษาซีขึ้นมาภายใต้ชื่อ ANSI-C ปัจจุบันได้มีการพัฒนาภาษาซีให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นเป็นเวอร์ต่างๆ มากมาย ด้วยการนำมาพัฒนาต่อยอเป็น C++ หรือ C# โดยได้เพิ่มชุดคำสั่งที่สนับสนุนการโปรแกรมเชิงวัตถุ และยังคงรับรองชุดคำสั่งมาตรฐานของภาษาซีดั้งเดิมอยู่ด้วย

คุณสมบัติที่โดดเด่นของภาษาซี

1. เป็นภาษาที่ไม่ขึ้นกับฮาร์ดแวร์และระบบ  ปฏิบัติการภาษาซีสามารถรันใช้งานอยู่บนคอมพิวเตอร์  ตั้งแต่ระดับเมนเฟรมคอมพิวเตอร์ จนถึงระดับไมโครคอมพิวเตอร์ ซึ่งเมื่อเทียบกับภาษาอื่นๆแล้ว ยากที่จะหาภาษาใดเทียบเคียงได้ ดังนั้น ชุดคำสั่งที่ภาษาซีเขียนขึ้น จึงสามารถนำมาใช้งานบนคอมพิวเตอร์ต่างระดับได้ โดยแทบไม่ต้องเปลี่ยนชุดคำสั่งใดๆ

2. เป็นภาษาที่มีความยืดหยุ่นสูงมาก ภาษาซีถูกจัดให้อยู่ในภาษาคอมพิวเตอร์ระดับสูง แต่ภาษาซีก็ยังสมารถเขียนชุดคำสั่งเพื่อใช้งานร่วมกับภาษาระดับต่ำอย่างภาษา แอสเซมบลีได้เป็นอย่างดี จึงเป็นที่มาของภาษาระดับกลาง ที่อยู่กึ่งของภาษาระดับต่ำและภาษาระดับสูง

3. มีประสิทธิภาพสูง เปรียบเทียบระหว่างชุดตำสั่งภาษาซีกับภาษาระดับสูงอื่นๆ พบว่า ชุดคำสั่งภาษาซี กะทัดรัดและกระชับกว่า รวมไปถึงการประมวลผลที่รวดเร็วกว่าภาษาระดับสูงทั่วไป มีความรวดเร็วเทียบเคียงกับภาษาระดับต่ำ อีกทั้งยังมีระบบจัดการหน่วยความจำที่มีประสิทธิภาพที่สูงอีกด้วย

4. ความสามารถในด้านการโปรแกรมแบบโมดูล ภาษาซีอนุญาตให้มีการแบ่งโมดูลเพื่อแยกคอมไพล์ได้ ยังสามารถทำการลิงก์เชื่อมโยงเข้ากันได้อีก ซึ่งเป็นไปตามเทคนิคการโปรแกรมเชิงโครงสร้าง ภาษาซีนั้น เป็นภาษาที่ประกอบด้วยฟังก์ชั่นต่างๆ ที่นำมาประกอบรวมกัน โดยโมดูลต่างๆ จะเขียนอยู่ในรูปแบบของฟังก์ชั่นทั้งสิ้น

5. มีตัวแปรชนิดพอยน์เตอร์ ภาษา ซีมี ตัวแปรพอยน์เตอร์ (Pointer) ที่สามรถเข้าถึงหรือชี้ไปยังที่อยู่ของหน่วยความจำที่ใช้จัดเก็บข้อมูลได้ โดยตรง ซึ่งหาได้ยากในภาษาระดับสูงทั่วไป 

6. ภาษาซีมองตัวอักษรตัวพิมพ์เล็กและตัวพิมพ์ใหญ่แตกต่างกัน (Case Sensitive) การเขียนโปรแกรมบนภาษาระดับสูงทั่วไป ส่วนใหญ่มีความเคยชินกับการกำหนดชื่อตัวแปร รวมถึงการอ้างอิงตัวแปรที่อาจเป็นทั้งตัวอักษรพิมพ์ใหญ่หรือตัวอีกษรพิมพ์ เล็กก็ได้ สำหรับภาษาซี ชื่อตัวแปรทั้งสองนั้น ถือเป็นคนละตัวแปรกัน ดังนั้น จัวอักษรพิมพ์ใหญ่ (Upper Case) และ ตัวอักษรพิมพ์เล็ก (Lower Case) จะมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่อเขียนด้วยภาษาซี

 

อ้างอิง 

-หนังสือพื้นฐานการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์

-www.google.co.th

สรุปบทที่ 2

สรุปบทที่ 2

เรื่อง  หลักการเขียนโปรแกรมภาษา C และการติดตั้งโปรแกรม turbo C++

    หลักการเขียนโปรแกรมภาษา C ประกอบด้วย 

1.สร้างโปรแกรม

2.คอมไพล์โปรแกรม

3.เชื่อมโยงโปรแกรม

4.รันโปรแกรม

     อินเตอร์พรีเตอร์  เป็น ตัวแปลภาษาที่จะแปลโปรแกรมแบบทีละคำสั่งพร้อมกับรันโปรแกรมในขณะเดียวกัน หากไม่พบข้อผิดพลาดใดๆ ก็จะนำคำสั่งถัดไปมาแปลและรันต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจบโปรแกรม หรือหากพบข้อผิดพลาดขึ้น โปรแกรมก็จะหยุดทำงานทันที และจะแจ้งข่าวสารข้อผิดพลาดให้รับทราบทางจอภาพ 

       คอมไพเลอร์ เป็น ตัวแปลภาษาที่จะแปลแบบทั้งโปรแกรม หากแปลแล้วพบข้อผิดพลาด โปรแกรมจะไม่สามารถรันได้ ต้องกลับไปแก้ไขโปรแกรมให้ถูกต้อง แล้วคอมไพล์ใหม่จะกระทั่งไม่พบข้อผิดพลาดใดๆ

           Turbo C++ เวอร์ชั่น 4.5  เป็นโปรแกรมที่รวมเอดิเตอร์และคอมไพล์เลอร์ไว้ในตัว เดียวกัน สามารถติดตั้งเพื่อใช้งานระบบปฎิบัติการ Windows ได้ นอกจากนี้ตัวโปรแกรมยังมีขนาดเล็ก ทำงานรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เหมาะกับการนำมาใช้งานเพื่อฝึกหัดเขียนโปรแกรมได้เป็นอย่างดี เนื่องจากติดตั้งง่ายใช้งานสะดวก สามารถหาดาวน์โหลดมาใช้งานได้จากอินเทอร์เน็ต

ชนิดของข้อผิดพลาด  ที่เกี่ยวกับงานเขียนโปรแกรม ประกอบด้วย 

1.ข้อผิดพลาดที่เกิดจากไวยากรณ์

2.ข้อผิดพลาดที่เกิดจากตรรกะโปรแกรม

3.ข้อผิดพลาดขณะรันโปรแกรม

อ้างอิง 

-หนังสือพื้นฐานการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์

-www.google.co.th

-https://www.google.co.th/search?q=%E0%B8%84%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjrg4GNp5PRAhUFOI8KHWx_BFMQ_AUICCgB&biw=1280&bih=897#imgdii=Qpe7jy5TWd2PlM%3A%3BQpe7jy5TWd2PlM%3A%3BdSEdNQKWvuDVYM%3A&imgrc=Qpe7jy5TWd2PlM%3A 

สรุปบทที่ 1

สรุปบทที่ 1

เรื่อง  หลักการเขียนโปรแกรมเบื้องต้น 

    ขั้นตอนการเขียนโปรแกรม สามารถแบ่งออกเป็น 5 ขั้นตอนด้วยกันคือ 

    

    1. การวิเคราะห์ปัญหา

    2. การออกแบบโปรแกรม

    3. การเขียนโปรแกรม

    4. การทดสอบโปรแกรม

    5. การจัดทำเอกสารประกอบโปรแกรม

    

    รูปแบบการเขียนโปรแกรม สามารถแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบด้วยกันคือ                   

     1. การเขียนโปรแกรมเซิงโครงสร้าง  

     2. การเขียนโปรแกรมเชิงวัถตถุ

    

      การเขียนโปรแกรมเชิงโครงสร้าง ประกอบด้วย

 1. ชุดคำสั่งภายในโปรแกรม จะเป็นลำดับขั้นตอน ( Sequence )    

 2. มีทางเลือกในการตัดสินใจทางใดทางหนึ่ง ( Decision )    

 3. มีชุดคำสั่งเพื่อการทำซ้ำ ( Repetition )

จุดประสงค์ของเทคนิคการออกแบบโปรแกรมเชิงโครงสร้าง ประกอบด้วย    
 1. เพื่อสร้างโปรแกรมให้มีคุณภาพ และทำนายได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในโปรแกรม   

 2. เพื่อสร้างโปรแกรมที่ง่ายต่อการปรับปรุงและแก้ไข    
 3. เพื่อให้ขั้นตอนการพัฒนาโปรแกรมมีระบบระเบียบยิ่งขึ้น
 4. เพื่อให้การพัฒนาระบบมีความรวดเร็ว และประหยัดต้นทุน

   อัลกอริทึมหรือขั้นตอนวิธี คือกระบวนการทำงานที่เป็นลำดับขั้นตอน ชัดเจน และมีการรับประกันว่า เมื่อได้ปฏิบัติถูกต้องตามขั้นตอนจนครบแล้ว จะได้ผลลัพธ์ที่ถูกต้องตามความต้องการอัลกอริทึมที่นำมาใช้เพื่อการแก้ปัญหาหนึ่งๆ อาจมีความแตกต่างกันได้ แต่ก็จะได้ผล เช่น เดียวกันทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม และเป็นแนวทางที่คิดว่าดีที่สุดในสถานการณ์นั้นๆ

สัญลักษณ์  อัลกอริทึม

    

      คุณสมบัติของอัลกอริทึม ประกอบด้วย    

     1. เป็นกระบวนการที่สร้างขึ้นจากกฏเกณฑ์     

     2. กฎเกณที่สร้างอัลกอริทึมต้องไม่คลุมเครือ      

     3. การประมวลผลต้องเป็นลำดับขั้นตอน     

     4. กระบวนการต้องให้ผลลัพธ์ตามที่กำหนดในปัญหา    

     5. อัลกอริทึมต้องมีจุดสิ้นสุด 

   ในการพิจารณาถึงประสิทธิภาพของอัลกอริทึม จะพิจารณาถึงเกณฑ์พื้นทางต่อไปนี้     

     1. อัลกอริทึมที่ดีต้องใช้เวลาในการดำเนินการน้อยที่สุด     

     2. อัลกอริทึมที่ดีต้องใช้หน่วยความจำน้อยที่สุด      

     3. อัลกอริทึมที่ดีต้องมีความยืดหยุ่น      

     4. อัลกอริทึมที่ดีต้องใช้เวลาในการพัฒนาน้อยที่สุด      

     5. อัลกอริทึมที่ดีต้องง่ายต่อความเข้าใจ

        หลักการเขียนซูโดโค้ด  1. ถ้อยคำหรือประโยคคำสั่ง ให้เขียนอยู่ในรูปแบบของภาษาอังกฤษอย่างง่าย  2. ในหนึ่งบรรทัดให้เขียนประโยคคำสั่งเพียงคำสั่งเดียว  3. ควรใช้ย่อหน้าให้เป็นประโยชน์ เพื่อแยกคำเฉพาะ รวมถึงจัดโครงสร้างการควบคุมให้เป็นสัดส่วน ซึ่งการกระทำดังกล่าวจะทำให้อ่านง่าย  4. แต่ละประโยคคำสั่งให้เขียนลำดับจากบนลงล่าง โดยมีทางเข้าเพียงทางเดียวและมีทางออกทางเดียวเท่านั้น   5. กลุ่มของประโยคคำสั่งต่างๆอาจจัดรวมกลุ่มเข้าด้วยกันในรูปแบบของโมดูล แต่ต้องกำหนดชื่อโมดูลเหล่านั้นด้วย เพื่อให้สามารถเรียกใช้งานโมดูลนั้นได้    
      เครื่องหมาย = จะนำมาใช้เพื่อการกำหนดค่าและการคำนวณ เช่น x=0,sum = x+y
      การอ่านหรือรับข้อมูล สามารถใช้คำสั่ง PRINT,PROMPT และ WPITE แต่ PRINTและ PROMPT มักถูกนำไปใช้สำหรับการพิมพ์ค่าข้อมูล หรือข้อความ ในขณะที่WIRITE จะนำไปใช้สำหรับการบันทึกข้อมูลลงในแฟ้มข้อมูล  

         การแสดงผลข้อมูล สามารถใช้คำสั่ง PRINT , PROMPT , และ WRITE แต่ PRINT และPROMPT มักถูกนำไปใช้สำหรับการพิมพ์ค่าข้อมูล หรือข้อความในขณะที่WRITE จะรำไปใช้สำหรับการบันทึกข้อมูลลงในแฟ้มข้อมูล    

         การกำหนดเงื่อนไข จะใช้ประโยคIF…THEN…ELSE โดยหากเงื่อนไขที่ตรวจสอบเป็นจริง ก็จะทำกิจกรรมหลัง THEN แต่ถ้าเงื่อนไขเป็นเท็จก็จะทำกิจกรรมหลังELSE กรณีที่มีการตรวจสอบเงื่อนไข IF ซ้อนกันหลายๆ ชั้น อาจทำให้แลดูยุ่งเหยิงและตรวจสอบยาก ดังนั้น จึงสามารถใช้คำสั่ง CASE…ENDCASE แทนได้             

         คำสั่งที่ใช้ทำงานเป็นรอบหรือลูป  มีอยู่หลายรูปแบบด้วยกันคือ  1. ลูป WHILE…ENDWHILE เป็นลูปที่มีการตรวจสอบเงื่อนไขก่อน ดังนั้นหากเงื่อนไขเป็นจริงก็จะทำกิจกรรมภายในลูปซ้ำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเงื่อนไขเป็นเท็จก็จะหลุดออกจากลูป แต่อย่างไรก็ตาม หากเงื่อนไขที่ตรวจสอบครั้งแรกเป็นเท็จก็จะไม่มีการดำเนินกิจกรรมภายในลูปเลย  2. ลูป DO…UNTIL เป็นลูปที่อย่างน้อยต้องดำเนินการภายในลูปรอบหนึ่งเสมอจากนั้นจึงทำการตรวจสอบเงื่อนไขโดยจะวนซ้ำเรื่อยๆ จนกว่าเงื่อนไขจะเป็นเท็จ จึงหลุดออกจากลูป  3. ลูป FOX…NEXT เป็นลูปที่มีการกำหนดรอบการวนซ้ำที่จำนวนรอบที่แน่นอน  กรณีที่โปรแกรมมีขนาดใหญ่ อาจเขียนซูโดโค้ดด้วยด้วยการแบ่งออกเป็นโพรซีเยอร์ได้โดยแต่ละโพรซีเยอร์ต่างก็มีหน้าที่ของตนโดยเฉพาะ และสามารถเรียกใช้งานได้บ่อยตามที่ต้องการ สำหรับการเรียกใช้งาน ก็จะใช้ชุดคำสั่ง CALL แล้วตามด้วยชื่อโพรซีเยอร์ และเมื่อทำงานจนโพรซีเยอร์นั้นๆ แล้ว ก็จะกลับมายังตัวโปรแกรมหลัก เพื่อทำงานชุดคำสั่งในลำดับถัดไป